Avonturen. Janken. Maltesers.

‘Wat nou als ik een beetje zou bloggen over de hele reisbroeken journey? Dat ik je meeneem in alle avonturen die er onder andere uit bestaan dat ik weleens jankend in bad stap met een zak Maltesers, omdat ik het zo zwaar heb in mijn eentje en soms gewoon geen idee heb waar the f ik mee bezig ben?’

Deze poll op Instagram had als uitkomst een volmondig JA. Avonturen. Janken. Maltesers. Als ik een samenvatting zou moeten geven van het avontuur tot nu toe dan heb ik dat zojuist gedaan. Blijkbaar spreekt jou dit wel aan en wil je er meer van weten. Lees vooral verder!

Kees
Als ik je mee wil nemen in de hele journey from scratch to pants dan moet ik bij het begin beginnen. Allereerst wil ik zeggen: forgive me. Behalve mijn (Engelse) naam ben ik 100% Nederlands en blog ik bewust in mijn moedertaal, alleen sommige dingen bekken net even wat lekkerder in het Engels en ik kan de neiging niet onderdrukken om er af en toe Engels doorheen te speaken.
Het begin dus. Het begin gaat terug naar halverwege 2019 toen mijn broer tegen mij zei: ‘ik ken iemand die succesvol is met de verkoop van spullen via Bol, is dat niet iets voor jou? Jij wilde toch ook altijd al iets van jezelf?’ Oók ja, want de broer is al jaren zelfstandig als personal trainer. Je moet het maar durven, volledig op eigen benen gaan staan. Ik wilde wel, maar ik vertrouw(de) mijn wankele benen niet. Tot dit idee, want een handeltje náást de fulltime baan voelt een beetje als fietsen met zijwieltjes. Dat moet ik kunnen!
Een paar weken later zat ik aan de koffie (met koekje) bij de Bol’er in zijn magazijn, driftig aantekeningen te maken op mijn laptop. Driftig ja, want ik probeerde het stemmetje in mijn hoofd te negeren dat continu zei: ‘meid waar begin je aan, dit wordt he-le-maal niks. Niet aan beginnen. Ik waarschuw je! Failure alert!’
Ontmoet Kees: oftewel mijn faalangst stemmetje. Kees is vernoemd naar een meester van vroeger die een niet al te hoge verwachting van mij had en vanaf dat moment voor mij de trigger is geweest om het tegendeel te bewijzen.

No quitting
Tijdens de eerste kennismaking en in de afspraken die volgden leerde de Bol’er mij alle kneepjes van het Bolverkoop-vak en gaf hij mij tig tips over het kiezen van de juiste producten (de grootste uitdaging in dit avontuur en niet mijn favoriete onderdeel kan ik je vertellen). Ik leerde Kees te overstemmen door de afspraak te maken met mijn vriend (Rikus) dat ik dit avontuur minstens één jaar moest volhouden en binnen die periode NIET mocht opgeven. Deal! In oktober ging het jaar in: ik schreef ik me in bij de Kvk onder de naam Cityzen. Rikus en ik waren net verhuisd van een wijk rondom de stad Groningen naar een plek middenin het centrum (en daarmee officieel citizens van Groningen) in de hoop daar een beetje ‘zen’ te worden. Dat klinkt gek he? Nou niet als je uit een buurt komt waar je omringd wordt door huilende koters en schreeuwende ouders kan ik je vertellen. Cityzen leek een logische en pakkende naam. De Kvk wees me echter op het feit dat ik hierin helaas niet de enige was in het bestand, al waren er weinig raakvlakken met de naamgenoot. Ik wilde geen gedoe en ben weer gaan brainstormen met mezelf (dat lukt aardig zoals je merkt) en kwam uit op Relephance.

Relephance?
Tijdens de hele Bolstudie heb ik natuurlijk veel nagedacht over: wat wil ik gaan verkopen? Welke markt wil ik bedienen? En met welk doel eigenlijk? Voor mij was/is helder dat ik waarde wil toevoegen. Waarde voor een ander en de maatschappij. Ik wil iets doen wat ‘ertoe doet’. Wat relevant is. Het werd al snel duidelijk dat mijn doelgroep ‘reizigers’ zouden worden. ‘Ik ga reisartikelen verkopen!’ Wat voor mij op dat moment ook meteen helder was, was dat ik met de opbrengst iets (extra’s) wilde betekenen. Ja, ik wil reizigers verblijden met goede producten, maar dat is niet genoeg. Ik wil meer doen. Ineens vielen er een paar puzzelstukjes op zijn plek.
In 2016 ben ik tijdens mijn eerste soloreis een week in een olifanten sanctuary geweest in Thailand. Op deze plek kunnen olifanten konden genieten van hun oude dag zónder bereden te worden of andere onnatuurlijke dingen te moeten doen voor de mens. Elke olifant had zijn/haar eigen (afschuwelijke) verhaal.
Ik verliet de sanctuary destijds met het idee: ik wil iets doen. Ik MOET iets doen. Op dat moment betekende dit dat ik een olifant ging sponsoren. Een olifant met een hartverscheurende geschiedenis genaamd Jokia.

Jokia was born around 1960 and her name means ‘Eye From Heaven’. ENP rescued Jokia in August 1999 from illegal logging and excessive abuse. She suffered a miscarriage while pulling a log uphill, and was not allowed to stop working to check if her calf was dead or alive. This event caused Jokia extreme physical and emotional trauma, and she refused to go back to work. As a result, she was deliberately blinded in both eyes on two separate occasions by two different mahout/owners. 

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik heb haar verhaal al tig keren gelezen en nog steeds houd ik het niet droog. Wat kan een mens toch onvoorstelbaar wreed zijn. Ok don’t get me started about elephants, want je merkt ik kan niet stoppen. Er is veel over te zeggen, maar de bottom line is: we hebben veel goed te maken als mens.

Terug naar het verhaal… het gevoel ‘iets’ te willen doen popte dus ineens weer in mijn gedachten op, maar nu als een groter ‘iets’. Ik wil meer kunnen doen dan één olifant sponsoren of af en toe een donatie doen. Ik wil met mijn bedrijf iets creëren waardoor ik meer geld kan doneren aan goede doelen die zich inzetten voor het bestrijden van olifantenleed, dan dat ik zelf zou kunnen. Relevant, olifant –> relephant, elephant –> Relephance (voor wie zich dit afvraagt: Relephant was niet beschikbaar).

Next up: and so the journey begins.


Laat een reactie achter

Opmerkingen moeten worden goedgekeurd voordat ze worden gepubliceerd